Nog voor zonsopgang zo teer,
Zingt de merel zijn lied, vol leven en sfeer.
Met veren als onyx, glanzend en zwart,
Brengt hij melodieën uit het diepst van zijn hart.

In bossen en tuinen groen, in 't ochtendlicht,Daar flitst de pimpelmees zo licht.Met gele borst en blauwe hoed,Zingt hij zijn lied vol levensmoed.

Oh roodborstje, klein en fijn,
Jouw lied doet mijn hart verblijden.
Met jouw zang, zo zoet en rein,
Vul jij de wereld met mooie tijden.

In de tijd van ijzige kou en verstilde landschappen, wanneer de wind door de straten huilt en de lucht zwaar is van de winter, is er één klein bloempje dat moedig zijn kopje opsteekt: het sneeuwklokje. Een prachtig schouwspel van gratie en eenvoud. Verloren in een wereld vol tegenstellingen, brengt het sneeuwklokje een boodschap van hoop en belofte met zijn tedere witte bloembladen die de grond doorbreken.